Το πρωινό φως απλώνεται ήσυχα μέσα στο atelier.
Ο αέρας μυρίζει απαλά δέρμα και νήμα, και ο πρώτος ήχος της ημέρας είναι πάντα ο ίδιος : η βελόνα που διαπερνά το μαλακό υλικό. Αργά, υπομονετικά, σταθερά.
Κάθε κομμάτι ξεκινά έτσι: σαν μια συνομιλία ανάμεσα στα χέρια και την υφή. Η διαδικασία δεν βιάζεται, γιατί ο ρυθμός ο ίδιος είναι αυτός που δίνει ζωή στο αντικείμενο. Σε αυτόν τον ρυθμό, βρίσκουμε την ηρεμία — εκείνη που υπάρχει μόνο όταν είσαι πραγματικά παρών.
Το να δημιουργείς με τα χέρια σημαίνει να αποδέχεσαι την ατέλεια.
Να γνωρίζεις πως κάθε βελονιά μπορεί να είναι λίγο διαφορετική,
αλλά όλες μαζί σχηματίζουν κάτι ολοκληρωμένο.
Κάτι αληθινό.